Onze lagere elftallen draaiden mee, maar er kwamen geen kampioenen. Het 2^e jaar in de KNVB ging weer goed en wij behaalden weer de tweede plaats. Het derde elftal werd toen lampioen en promoveerde naar de 2^e klasse afd. Rotterdam. In 1958 vierden wij ons 30-jarig bestaan met een goede feestavond in de zaal Muzanda. Ons clubblad Oranje-Wit-Revue werd in 1958 geboren uit een voorstel van Siem van Leeuwen.

In 1959 gingen wij met junioren aan de kompetitie deelnemen. Daar wij maar over é é n veld beschikten kregen wij van onze buurman The Red Stars toestemming met deze jongens op hun veld te spelen. Tot op heden is dit nog het geval, waar wij deze vereniging bijzonder dankbaar voor zijn. Het ledental was in 1959 senioren en junioren 150, pupillen 63.

Daar wij in de oorlog onze goedgevulde prijzenkast door een bom, die vlak bij de kantine terecht kwam (ik meen dat bij baggerwerkzaamheden in de haven nog enkele bekers boven water zijn gekomen), besloten wij weer een nieuwe prijzenkast aan te schaffen. Deze werd op het bedrijf keurig gemaakt en hangt in de kantine in Zuidbuurt. Hij is haast al weer vol, en daar zorgden speciaal onze junioren en pupillen voor. Deze komen nogal eens met prijzen terug van toernooien.

In 1961 werd onze vereniging Koninklijk goedgekeurd. Onze elftallen draaiden in dit jaar rustig. Bij de junioren werd C 1 en 2 en pupillen D 1 kampioen. In dit jaar namen wij afscheid van onze voorzitter, wijlen Daan Hartman, die vele jaren het voorzitterschap had bekleed. Hij werd opgevolgd door Jan van Zelm, die nog steeds onze voorzitter is.

Ik herinner mij ook nog een voorval in 1961 met een uitwedstrijd van het tweede elftal in Ridderkerk tegen RVVH. Zij waren op tijd vertrokken. Nu is het de gewoonte dat de aanvoerder van elk elftal na de wedstrijd gelijk naar de secretaris Goedknegt rijdt om daar de wedstrijdformulieren en identiteitskaarten af te geven en zonodig enige bijzonderheden over de wedstrijd te vertellen. Op deze zaterdagavond werd het laat en er werd niets van het tweede gehoord of gezien. De secretaris werd door de vrouw van een van de spelers opgebeld waar haar man bleef, maar Jan wist ook van niets. Hij ging toen informeren en daarbij bleek, dat het tweede op het politiebureau in Ridderkerk zat. In deze wedstrijd was Herman Westdijk ernstig geblesseerd geraakt (moedwillig). Zijn wonden moesten worden gehecht bij een dokter. Toen de wedstrijd was afgelopen kwam de politie op het veld voor het maken van een proces-verbaal. Het hele elftal is toen per bus naar het politiebureau gegaan en daar duurde het enige tijd voor alles in orde was. Daardoor kwamen zij zo laat thuis.

Er werden enkele banken langs het veld geplaatst voor onze oudere leden en supporters en voor de dames. Van deze banken werd druk gebruik gemaakt en men kan daar zo het een en ander te weten komen, bijv. hoe of de leden van de elftalcommissie hun elftallen moesten opstellen en hoe of het bestuur in enkele gevallen had moeten handelen, want ook op het voetbalveld staan zeer goede stuurlui aan de wal, doch stappen nooit aan boord van de bestuursboot, want daarvoor hebben zij geen tijd, dat laten zij aan anderen over.

Het sportpark werd verrijkt met een verlicht trainingsveld, zodat de gehele winter door buiten kan worden getraind, wat ook gebeurt. Jaarlijks organiseerden wij een oudejaarsinstuif, waarvan vele leden gebruik maakten. Voor oliebollen zorgt dan Dirk Ploeg.

De vereniging bleef groeien. Het ledental bedroeg in 1962 211. Wij speelden toen met 6 senior- en 5 junior elftallen en 4 pupillen elftallen. Wij kwamen toen wel erg in veldennood te zitten. Gelukkig konden wij van de handbalvereniging RK WIK, die ook een veld op het sportpark in huur had en dit veld op Zondag bespeelde, hun veld ‘s zaterdags huren. Daarmede waren wij gered. In 1962 werd de verplichte verzekering voor leden van de KNVB een feit; iedere voetballer is nu verzekerd tegen ongevallen bij het voetballen.

Het seizoen 1963-1964 werd voor HVO weer een topjaar. Wij vierden ons 35-jarig bestaan. De jongens van het eerste wilden het bestuur iets bijzonders geven. Zij speelden dit seizoen bijzonder goed, trainden allen trouw, zelfs in de sneeuw- en vorstkou liepen sommigen met ijsmutsen op te trainen. Deze winter duurde nogal lang, zodat vele weken niet kon worden gespeeld. Zelfs op het veld was het geen doen meer met trainen. Toen gingen zij op zaterdag trainen op het strand van Hoek van Holland. In de duinen zag men de HVO-ers hun rondjes lopen, trouwens meerdere verenigingen kwamen daar toen trainen. Enfin onze jongens zagen hun volhouden beloond, want op 27 april 1963 behaalden zij in de thuiswedstrijd tegen NSVV een 3-0 overwinning en daardoor gingen wij naar de 3^e klasse KNVB.

Het elftal zag er toen als volgt uit:

Harry Vonk

Herman Westdijk    Henny Groeneveld

Wim van Wolferen    Ben Michel    Rolf Post

Piet Snoey    Hans Hofman    Jan Schipper    Tinus v.d. Velden    Arie v. Oosten

Wat een feest was het toen de scheidsrechter afblies. Alles wat HVO-er was stormde het veld op. De junioren met bloemen voor de spelers. Ook de vrouwen en verloofdes van de spelers liet zich niet onbetuigd en menig kusje werd daar weggegeven. 

Na afloop van de wedstrijd gingen de spelers met vrouw of verloofde per bus (natuurlijk met HVO-vlaggen versierd) een rondrit door Vlaardingen maken met als eindpunt café Westwijk, waar de spelers en de dames een broodmaaltijd kregen. Daarna was er een receptie en toen bleek weer eens hoevelen HVO een warm hart toedragen. Het was ontzettend druk, maar erg gezellig. Het deed onze oudere leden goed dit te zien en mee te maken.

Op 17 mei vierden wij met leden en genodigden ons 35-jarig bestaan en het kampioensfeest. Ook ons vierde was kampioen geworden. Dit elftal heeft het gepresenteerd drie jaar achter elkaar kampioen te worden. Daardoor kwam ons tweede elftal in de 1^e klasse afd. Rotterdam.

Na de festiviteiten moesten wij weer aan het werk. Het bestuur had besloten de volgende kompetitie entree te gaan heffen. Dat was niet gemakkelijk daar 4 verenigingen gebruikmaken van het sportpark. Daarvoor moest het veld van een afrastering worden voorzien. Van de gemeente Vlaardingen kregen wij betonnen palen, die wij onder leiding van de penningmeester Wout Barendregt moesten plaatsen.

Het bedrijf zorgde voor het gereedschap, spade en schoppen, zelfs houwelen waren er bij. Dit karwei moest op zaterdagen gebeuren. In drie zaterdagmorgens gebeurde dit. Ik meen steeds in de stromende regen. Toen konden wij weer eens duidelijk zien, dat er clubliefde bij verschillende leden is. Natuurlijk zijn er nog teveel leden, die, als het op werken voor de vereniging aankomt, dit liever aan anderen overlaten en zelf wel altijd een smoesje hebben om zich te drukken. De timmerlieden maakten toen gelijk een kaartverkoophokje, zodat Jaap Drop rustig zittend zijn kaartjes kan verkopen. Ondanks de regen hebben wij ook op dit karwei ontzettend veel plezier gehad. Wat hebben wij om die Cas van der velden gelachen!

Volgende